In de duisternis geleid (2)

 

Tweede brief aan Sheila.

 

Als we ons door God verlaten voelen en we in een toestand van twijfel, angst en depressie zijn, komt er vaak de vraag in ons op; "Waar ben ik de verkeerde kant opgegaan?" Het eenvoudige antwoord hierop is : "Misschien wel nergens". Het is best mogelijk dat er dingen verkeerd zijn, waarmee we af moeten rekenen; daar zullen we later nog bij stil staan.  Maar depressies hebben niet altijd een aanwijsbare oorzaak. Het lijkt of ze zomaar uit het  niets komen.

Volkomen menselijk denken we op zulke momenten misschien, dat we ergens Gods wil genegeerd hebben. Als het op de een of andere manier in ons leven moeilijk gaat, nemen we aan dat dit Gods straf is voor een of andere fout of zonde in ons leven. Dit was het steeds terugkerende argumenten van de drie vrienden van Job. Ze hadden het gevoel dat Job wel verschrikkelijk gezondigd moest hebben om in zo een korte tijd zoveel ellende mee te maken. Welke reden kon er anders zijn dat God toestond dat hij zijn waardevolle kuddes van runderen, ezels, schapen en kamelen verloor ! Bovendien waren al zijn kinderen gedood en zat hij van top tot teen onder de zweren. Het leek volkomen duidelijk dat God Job voor een of andere vreselijke zonde strafte (zie Job 4:7-8, 8:2-6, 11:11-14, enz.) Dit was het enige antwoord dat Elifaz, Bildad en Zofar konden bedenken, maar het was een puur menselijke gedachten gang.

In Job 1:1 lezen we: "Er was in het land Uz een man, wiens naam was Job, en die man was vroom en oprecht, godvrezend en wijkende van het kwaad." Dit werd geschreven onder de inspiratie van de Heilige Geest; zo dacht God over Job. Toch kreeg satan toestemming de ene na de andere ramp over het hoofd van Gods dienstknecht uit te storten. Zie je, God had Job veel te leren Hij liet precies de omstandigheden toe doe voor het nodige onderwijs zouden zorgen.

Pas dit nu eens toe op je eigen leven. Jouw moeilijkheden hoeven niet noodzakelijkerwijs het gevolg van een of andere zonde of afval te zijn. Natuurlijk kan het zijn dat je iets moet belijden of in orde maken, omdat je de Here op een bepaald punt ongehoorzaam bent geweest, maar als je je hart eerlijk voor de Here hebt onderzocht en het gevoel hebt dat er niets tussen jou en Hem instaat, neem dan aan dat God je iets waardevols wil leren. Om je te kunnen onderwijzen heeft Hij precis deze omstandigheden toegelaten.

Het heeft mij vroeger erg geholpen het leven van Jozef te bestuderen. Denk je zijn omstandigheden in die Egyptische gevangenis eens in. Het was al erg genoeg achterom te zien en zich de haat van zijn oudere broers te herinneren en de afschuwelijke reis, die hem honderden kilometers meenam, ver weg van zijn geliefde vader en van zijn land. Na de vernedering van de slavenmarkt kreeg hij tenminste nog een redelijke verantwoordelijke positie inde huishouding van Potifar, maar nu zat hij opgesloten in een gevangenis. Ik weet niet hoe het rechtssysteem van Egypte in die periode was, maar van een eerlijk proces en een dientengevolge in vrijheid stellen van Jozef kwam weinig terecht. Maanden en jaren gingen voorbij en de situatie zag er hopeloos uit. Hij moest zeker één of andere vreselijke zonde bedreven hebben om zoveel moeilijkheden te moeten meemaken. Blijkbaar stond God dit alles toe als een straf voor Jozef.

Maar we weten wat er werkelijkheid is gebeurd. Jozef kwam alleen in de gevangenis omdat hij weigerde toe te geven aan datgene waarmee Potifars vrouw hem verzocht. Het is van belang op te merken dat, zelfs in die tijd, vóórdat Mozes de tien geboden had ontvangen, de wetten van God in het menselijk geweten stonden ingeschreven. En Jozef wist dat overspel in het oog van God verkeerd was. Hoe dan ook, hij hield voer bij stuk en werd in de gevangenis geworpen. Dit lijkt weinig op een beloning voor het gehoorzamen van Gods stem via ons geweten, en ik neem aan dat het voor Jozef ook een onbegrijpelijke zaak was. Hij kwam er niet uit, hoezeer hij er ook over piekerde. Wat het het voor zin God te volgen, als dit het resultaat was ?

Als we ons volledig aan God zoeken toe te wijden, lijkt het vaak alsof we rechtstreeks een geestelijke mistbank inlopen, en we hebben dan de neiging ons af te  vragen of het wel zin heeft God op een diepere manier te leren kennen. Het lijkt of de moeilijkheden daardoor alleen maar toenemen, het klopt gewoon niet. We kunnen ons daarom goed voorstellen, hoe Jozef zich gevoeld moet hebben toen hij daar in de gevangenis zat opgesloten.

Ja, maar wat Jozef betreft weten we ook hoe het verhaal afliep. Het was Gods bedoeling dat Jozef in he land Egypte de tweede na Farao zou worden. Duizenden levens zouden door Jozef gered worden, ook dat van zijn broeders. Dat hield ook Juda in, uit welke stam de Here Jezus zelf zou voortkomen. Maar de weg naar deze uitnemende positie ging via de verschrikkingen van gevangenschap. God was Jozef aan het voorbereiden voor iets wat deze niet kon zien en God is erg grondig in Zijn voorbereidend werk. Jozef moest vitale lessen leren, en daarom stonde de Here precies deze omstandigheden toe om voor dit onderwijs te zorgen. Ik vraag me af welke taak God voor jou in de toekomst heeft. Deins niet terug voor de waardevolle lessen die God je geeft. Voorbereiding is van levensbelang, en hoewel je dit op het moment misschien niet ziet : God bestuurt je weg.

De Bijbel kun je genoeg andere voorbeelden vinden van mensen die door God zelf op vreemde wegen weren geleid. Heb je wel eens bij stil gestaan, hoe God de kinderen Israëls in een schijnbaar onmogelijke situatie leidde ? Het is een uitermate aangrijpend en toch ook een aandoenlijk trieste geschiedenis, afhankelijk van welke kant je het bekijkt.

De kinderen Israëls stonden op het punt uit een slavernij van honderden jaren bevrijd te worden. God had plaag na plaag over de Egyptenaren gebracht en op die eerste paasnacht zou de grote climax plaats vinden. De kinderen Israëls waren opgewonden bezig zich voor te bereiden uit Egypte te marcheren; het juk van slavernij eens en voorgoed gebroken. Voor hen was het een aangrijpende nacht. Aan de andere kant zien we halsstarrige, verharde koning die zich had voorgenomen tegen Jehova te strijden. Ondanks negen voorgaande plagen, die Farao reeds hadden moeten duidelijk maken dat hij zich verzette tegen iemand, die veel groter was dan hijzelf, hij had tot hiertoe geweigerd zich over te geven. We zien hoe Farao in die nacht gebroken worden en Mozes met al de kinderen Israëls laat vertrekken. Om middernacht werd iedere eergeborene in elke Egyptische familie plotseling dodelijk getroffen. We kunnen ons de paniek en de verwarring voorstellen op het moment toen de kinderen Israëls gereed waren voor het vertrek. De Egyptenaren overlaadden hen met rijkdommen om hen maar weg te krijgen.

Ze waren op weg naar hun eigen land, dat God hun beloofd had. Tot meerere zekerheid dat zij in de juiste richting zouden gaan, hadden zij de wolkkolom die hen leidde. Alles moest nu wel gesmeerd gaan nu God hen zo precies voorging op de weg (Ex. 13:18-22). Maar, maar, maar wat ging er toch verkeerd ? God leidde hen rechtstreeks in een valstrik !

Ze bevonden zich plotseling in een zeer benarde positie, de Rode Zee voor hen, bergen aan beide kanten en de troepen van Egypte die achter hen aan kwamen. Wat een ramp !

Wat een grandioze misrekening ! Hun triomfantelijkheid in het smaken van de vrijheid had inderdaad een kort leven ! Het bleek nu duidelijk dat Gods leiding gefaald had. Hier had Hij Zich werkelijk misrekend ! Stel je de tegenstelling voor : God was in staat geweest hen uit Egypte te krijgen en had Zijn kracht om dit te doen op vele opzienbarende manieren getoond, maar nu had Hij hen geheel verkeerd geleid ... tenminste zo leek het.

 Overzie je eigen leven nu eens.

God maakte je, Hij heeft je geleid en in elke behoefte voorzien.

Hij redde je en heeft je behouden. Je hebt zovele bewijzen van Zijn liefde, macht en wijsheid gehad. Denk je werkelijk dat God je nu helemaal verkeerd geleid heeft ? Is het werkelijk een grandioze misrekening ? Heeft God plotseling Zijn macht of Zijn wijsheid verloren

Zulke vragen behoeven geen antwoord.

Zou het  niet eerder zo zijn, dat God deze omstandigheden heeft toegelaten om je speciaal onderwijs te kunnen geven ?

Maar de kinderen Israëls moesten zelfs nog meer leren van de macht van de Here in die onmogelijke situatie en ik ben er zeker van dat voor jou hetzelfde zal gelden.

Er is een weg in dit alles. Je zult zeggen: "Ik kan die weg niet zien". Dat konden de Israëlieten ook niet, maar God wel. De struikelblokken op je weg schijnen soms onoverkomelijk, nietwaar ?

Je weet precies hoe deze mensen zich voelden toen ze om zich heen keken. Het leek allemaal hopeloos. Maar, "Sta stil en zie het heil des Heren". God regeert nog steeds en je zult Hem bovenal prijzen als Hij de weg voor je ontsluit. Het was niet alleen zo dat de kinderen Israëls droog door die zee gingen; maar van die dag aan behoefden ze zich ook nooit meer zorgen te maken over de mogelijkheid dat de soldaten van Farao hen zouden achtervolgen, want zijn troepen kwamen om en hun strijdwagens werden vernietigd.

Er is nog een goed voorbeeld. In Math, 14:22-23 geeft de Here de discipelen de opdracht het Meer van Galilea over te steken, terwijl Hij zelf heengaat om te bidden. Ze deden zoals de Here bevolen had, en belandden rechtstreeks in een verschrikkelijke storm. De verzen 23 en 24 beschrijven dit voor ons. Denk eens aan een paar van die verzen en zie hoe goed ze bij jouw omstandigheden passen. "De avond was gevallen".  Met andere woorden, de duisternis was neergedaald. Het licht was verdwenen en alles was donker. Zo voel jij je soms ook, nietwaar ? Het licht en de vreugde van de aanwezigheid van de Here is verdwenen. Je verlustiging in de gemeenschap van de Here en in Zijn dienst zijn voorbij. Je probeert te bidden maar hebt het gevoel alsof je door een dikke muur van duisternis omringt wordt. "Het schip was reeds ver van het land verwijderd".

Menselijkerwijs gesproken was er geen uitkomst. De kust, die veiligheid kon bieden was in elke richting kilometers ver weg. Het was net zo erg verder te gaan als terug te gaan. O, waren we maar nooit op weg gegaan ! Komen zulke gedachten bij jou ook wel eens op ? Je kijkt overal om je heen, maar kunt nergens vast grond vinden; je zegt soms tegen jezelf: "Kon ik maar naar die of die periode in mijn leven terug gaan. Daar was alles veilig en ging het zo goed". Maar je kunt niet terug, je bent ver van het land verwijderd. "Geteisterd door de golven". Het éne moment hoog, en het andere omlaag, net zoals de arme zeelui waarover we in Psalm 107:23-31 lezen. Lees het vooral !

Het is zo'n duidelijke beschrijving van jouw leven op dit moment. Je gaat omhoog en in de diepte. Je ziel versmelt vanwege de moeite. Je wordt heen en weer geslingerd. Je wankelt als een dronkaard, doelloos en gevoelloos, je bent aan het eind van je latijn. De golven bedriegen je en je verwacht niet op je bestemming aan te komen. Het lijkt volkomen onmogelijk dat je ooit weer op veilig grond zult belanden. Je hebt het angstige gevoel dat straks één golf je kleine bootje in zal keren en je zal doen vergaan.

"Want de wind was tegen". Het leek erop dat ze nergens hulp van te verwachten hadden. Alles was tegen. Alsof het nog niet erg genoeg was dat zij in de duisternis waren en in het midden van de zee, heen en weer geslingerd door de golven ! Ook dit nog ! Dat is werkelijk te veel !

Alles hadden ze nog kunnen doorstaan, maar dit !

Je kent wel het gevoel. Het is et ene na het andere en er is dagenlang, ja zelfs weken- of maandenlang geen verlichting. Hoe kon een klein bootje nog meer doorstaan ? De situatie begon op een nachtmerrie te lijken.

Maar wacht eens even. Hoe kwamen ze in die situatie ? Waren ze op eigen initiatief gegaan ? Nee ! De Here had hen gezonden (vs 22) ! Kende Hij de storm dan niet ? Laat het Hem onverschillig ? Was dit alles dan een vergissing ? En opnieuw zijn dit vragen die zichzelf beantwoorden. In Psalm 107:25 lezen we : "Hij sprak en deed een stormwind opsteken, die haar golven omhoog hief".

Wat is dan de verklaring hiervoor ? Ik geloof zeker, dat dit de verklaring is. De Here zond Zijn discipelen in de storm, omdat ze in die situatie iets moesten leren wat ze op geen andere manier konden leren. De Here stond precies die omstandigheden toe die zij voor hun onderwijs nodig hadden.

De arme discipelen waren slechts gedurende enkele uren in die boot. Ze waren zo druk bezig hun levens te redden dat ik niet denk dat ze ook maar even stilstonden bij het feit dat de Here hen daar gezonden had. Als ze daarover nagedacht hadden, denk ik dat ze eerder de Here de schuld zouden geven van de ellende dan in die omstandigheden, waardoor jij depressief word, toe. Het is geen teken dat je niet in Zijn wil zou zijn. Ik denk, dat de voorbeelden die we bekeken hebben, voor zich spreken. God leidt over vreemde wegen. Wij moeten heel wat leren. Hij heeft een doel met elk detail van onze omstandigheden. Er is heel wat nodig voor datgene wat hij in ons wil bewerken. Op dit moment zit je midden in en zul je het moeilijk vinden alles in het juiste licht te zien, maar God overziet je hele leven en Hij weet precies hoe deze twijfels en moeilijkheden daarin passen. Het behoord allemaal tot Zijn plan.

Nog een laatste vers. Toen ik dit voor het eerst las, voelde ik me als een man op zoek naar goud, die plotseling een geweldige goudklomp ontdekt.

Klaagliederen 3:2 zegt: "Mij heeft Hij gevoerd en doen gaan in duisternis en donkerte."

Is dit niet wonderlijk ? God staat toe dat we in de duisternis gevoerd worden ! Het heeft allemaal een bedoeling, maar daarover meer in mijn volgend brief.

 

De derde brief zal zijn "De beproeving van uw geloof.

SHEILA